Nee, jij bent te veel

Enough


You never told me that you loved me and that I made you proud.

You hit me on my head and gave me the feeling I was worth it.

You placed a bet on my body and laughed out loud while you told me you'd won.

You said I was fun and days later the joke was on me; you went for a friend.

You used my heart for one night and then told me I was too young.

You took me home but said you weren't interested after a week.

You had my affection for years but that never seemed to bother you.

You wanted me in the early morning when all others did not fall for your pick up line at night.

You insisted I was lucky because no one else would have wanted me.

You claimed I behaved rude like a man and I would never change in front of an audience.


Obviously.


I am not lovable enough.

I am not worth enough.

I am not special enough.

I am not fun enough.

I am not mature enough.

I am not interesting enough.

I am not important enough.

I am not beautiful enough.

I am not desirable enough.

I am not woman enough.


Remember.

I wished you nothing but the best since the first time I laid my eyes on you. All of you. Enough.

Te veel

Dit gedicht heb ik in 2014 geschreven. Ik was even helemaal klaar met mannen. Mijn hele leven was het een moeizaam gedoe tussen mij en het andere geslacht. Ik had zoveel onzin van mannen naar mijn hoofd geslingerd gekregen en ik was er in gaan geloven. JE BENT TE VEEL. JE WILT TE VEEL. JE BENT NET EEN MAN. JE BENT HET NIET WAARD. De lijst was, voor mijn gevoel, oneindig.

Nergens thuis Mijn antwoord uit zich in eerste instantie in de vorm van pure razernij. Als een soort miss Piggy sla ik je niet maar produceer ik messcherpe woorden. Ik drijf je in een hoek en vervolgens verdwijn ik. Natuurlijk zit er onder die woede een hoop verdriet. Ik begreep niet waar ik dat allemaal aan had verdiend. In de loop van de jaren ging ik twijfelen aan alles. Ik begon mij alles behalve een echte vrouw te voelen. Wat uiteindelijk heeft geresulteerd dat ik mij minder eenzaam voel als ik alleen in de natuur ben. Want als je geen vrouw en geen man bent, bij wie hoor je dan nog thuis? Is het echt waar? Alleen strookt deze gedachte niet met een ander onderdeel in mij. De optimist. Degene die gelooft in positieve veranderingen. Degene die zich graag geliefd wil voelen door anderen. De woorden en de gebeurtenissen zijn niet meer te veranderen, maar wel mijn gedachten erover. Zeker de gedachten die ik over mijzelf heb en voort komen uit al deze ervaringen. Want is het waar? Dat ik geen vrouw ben? Dat ik nergens thuis hoor?

De eerste stap Nu heb Ik geprobeerd om tegen mijzelf te zeggen: 'Nou, Thé, stop gewoon met die negatieve gedachten.' Maar zo werkt het niet. Op een of andere manier willen mijn hersenen er toch iets tegenover hebben. Ik ben boeken gaan lezen, heb gesproken met coaches, en ik heb aan familieopstellingen gedaan. Achteraf gezien was de eerste stap erkennen dat ik wat aan mijn gedachten kon doen in plaats van ze te blijven geloven.

De vraag De mooie en goede 'grap' is, dat toen ik stap voor stap van mijn negatieve geloof afviel, mijn contact met mannen gelijk een stuk aangenamer werd. Af en toe schiet ik nog wel in de stress als ik denk een uitspraak of bepaald gedrag te herkennen. Maar dat vergeef ik mijzelf. Het is immers een gevoel van heel wat jaren en dat raak je niet zo maar kwijt. Aan jou de vraag: hoeveel verhalen ben jij gaan geloven die niet waar zijn? En wat is de eerste stap die jij gaat zetten, om jouw negatieve gedachten hierover niet meer te hoeven geloven? PS Je vindt trouwens meer van mijn verhalen in het boek dat ik gemaakt heb: Het Leukste Boek Ooit op gebied van persoonlijke ontwikkeling. Een boek met weinig tekst en veel plaatjes waarin je in kleine stapjes én met humor jezelf ontwikkelt. Zie www.hetleuksteboekooit.nl voor meer info.

3 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Privacy verklaring 

Algemene voorwaarden

KvK 77137744

© 2021 Met Doortje